Micro Air Vehicle vliegt als vleermuis

Een nieuw type onbemande vliegtuigen maakt gebruik van stroomgevoelige membranen om langer in de lucht te blijven.

De techniek is geïnspireerd op de manier waarop vleermuizen zich voortbewegen door een elektrische stroom doorheen een stroomgevoelig membraan te sturen waardoor het zich aanpast aan de aerodynamische omstandigheden.

Elektro-actief

De elektro-actieve membranen werken als kunstmatige spieren en veranderen van vorm al naar gelang de krachten die erop werken.

Met deze techniek is er minder stroom nodig dan bij andere systemen, en kan men langere vliegtijden halen en dus grotere afstanden overbruggen dan tot nu toe mogelijk is met de bestaande drone technologie.

Aerodynamica

De unieke elektro-actieve polymeren in het membraan, die tijdens de vlucht kunnen verstijven of verslappen onder invloed van de stroomsterkte, bezorgen deze toestellen bovendien betere aerodynamische eigenschappen dan drones of vliegtuigen.

Door de stroomsterkte te controleren kunnen de aerodynamische karakteristieken zich tijdens de vlucht aanpassen, bijvoorbeeld om te stijgen, te landen of te dalen.

Eens dit type vleugel uit de ontwikkelingsfase komt zal het membraan deze toestellen in staat stellen om veel langere afstanden af te leggen dan tot nu toe mogelijk is. Het membraan bevat bovendien geen mechanische componenten, wat het onderhoud van deze toestellen reduceert.

Financiering

De eerste proefvluchten met een toestel met een wijdte van zo’n 50 cm werden gedaan door de Universiteit van Southampton in samenwerking met de research afdeling van het Imperial College London.

Het project wordt gefinancierd met geld van de Engineering and Physical Sciences Research Council (EPSRC), maar ook de Amerikaanse luchtmacht helpt mee aan het project via hun European Office of Aerospace Research and Development (EOARD.)

Toepassingen

Micro Air Vehicles (MAV’s) worden alsmaar vaker gebruikt in militaire en civiele toepassingen, bijvoorbeeld voor het surveilleren van afgelegen of gevaarlijke gebieden. Onderzoekers kijken daarbij graag naar voorbeelden in de natuur om de vliegeigenschappen van deze toestellen te verbeteren.

Zo wil men de goede efficiëntie van vleugelsystemen combineren met de uitstekende controleerbaarheid van drone toestellen in het luchtruim. Deze membraan vleugeltoestellen zijn een belangrijke nieuwe stap in die richting.

Vijf jaar

Volgens professor Bharath Ganapathisubramani van de Aerodynamics and Flight Mechanics Group uit Southampton, de projectleider, is nu aangetoond dat deze dynamische vleugeltechniek een haalbare kaart is die veel toekomstperspectief biedt.

Een volgende stap is het implementeren van deze technologie in real-world applicaties, wat in een tijdspanne van zo’n vijf jaar mogelijk moet zijn.

Lees ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *